خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۲۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه غم آن مهر پیکر از چنان و از چنین داردکه در زیر نگینش آسمانی با زمین دارد
۲
نمی خواهم گهر زان بحر اگر بر روی آب آیدکه هر دم از تنک ظرفیش چینی بر جبین دارد
۳
مرا از خاک سر برداشتن زان خوش نمی آیدکه هر چیزی که بالا می رود رو بر زمین دارد
۴
هر آن کاو با تو بد گوید از او امید نیکی کنکه هر جا نیش زنبوری است با خود انگبین دارد
صفحهٔ ۱ از ۲