خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بریده‌ام ز دو عالم به ارهٔ اخلاصکه تا رسد به کفم برگ سدرهٔ اخلاص
۲
چو نیست معنی اخلاص، کی به کار آیداگر هزار بخوانی تو سورهٔ اخلاص
۳
در آفتاب قیامت پناه می خواهیز روی صدق به دست آر سایهٔ اخلاص
۴
ز مخلصان سر زلف آن پری روییمگره گشای دل ماست طرهٔ اخلاص
صفحهٔ ۱ از ۲