خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ره بیابانست و شب تاریک و پایم در گلستعشق و بیماری و غربت مشکل اندر مشکلست
۲
این چنین ره را بدشواری توان رفتن، مراهمرهم عمرست و عمر نازنین مستعجلست
۳
سخت حیرانست و سرگردان ولی دارد امیددل بدان لطفی که ذرات جهان را شاملست
۴
زاهدان گر قصه های عشق را منکر شوندآشنا داند که ما را این سخن با قابلست
صفحهٔ ۱ از ۲