خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جگرم گرم و دل خسته ندیم ندمستلطف فرما و کرم کن، که مقام کرمست
۲
ما که آشفته و رندان و گنه کارانیمعفوک لله، که لطف تو بعالم علمست
۳
ساقیا، لطف کن و باده بهرکس برساندأب رندانه نگه دار، چه جای ستمست؟
۴
پیش تیغ تو روان جان و سراندر بازیمهرکه شد کشته شمشیر غمت محترمست
صفحهٔ ۱ از ۲