خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باده از خم ارادت بسعادت آمدوقت ایمان شد و هنگام شهادت آمد
۲
ما و آن یار بخلوت سخنی می گفتیمسر این نکته به «احببت » ارادت آمد
۳
قصه جمله جهان را همه کلی دیدیمعشق بر جمله ذرات زیادت آمد
۴
فکر کردیم که از عشق حکایت نکنیمفکر عشاق همه خارق عادت آمد
صفحهٔ ۱ از ۲