خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۴۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش وقت من، که آینه کردار روشنممرآت راست گویم و شانه نمی زنم
۲
آیینه چون نمود مرا آن چنان که هستآیین نه این بود که من آیینه بشکنم
۳
در فهم رمز قصه مستان ذوالجلالجان پرورم، بجان تو و جان نمی کنم
۴
امکان ندارد آنکه: بگویند راز فاشچون آتش هوای تو در سینه زد علم
صفحهٔ ۱ از ۲