خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۵۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقیا، عذر مگو، باده به سرمستان دهمی به مستان بده و توبه به هشیاران ده
۲
نیک بیمار فراقیم و ز پای افتادهاز شفاخانه تو شربت بیماران ده
۳
اهل دل شربت وصل تو خریدند به جانما بضاعت چو نداریم بما ارزان ده
۴
هرکس از شربت سودای تو سرمست شدندجان ما را به کرم باده استحسان ده
صفحهٔ ۱ از ۲