خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو همچو عقل شریفی و همچو روح عزیزی«فداک عقلی و روحی » ندانمت که چه چیزی؟
۲
مرا هوای تو از عقل و جان ربود، چه گویم؟بجانب تو گریزم بهر طرف که گریزی
۳
تویی مقاصد عالم، یقین بدان و«فألزم »تمیز راه عیان شد، اگر ز اهل تمیزی
۴
برغم خویش تو مستی، برو که دوری ازین درنه مست جام خدایی ولیک مست قمیزی
صفحهٔ ۱ از ۳