خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۱
ملمعات گیلکی
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیشب آن گیل دل‌افروز، که بیمار اویماتفاقا به من افتاد گذارش ز قضا
۲
گفت: هان چونی و تی حال به می عشق چه بو؟گفتمش: هیچ کساواتی مرا کار مبا
۳
من درویش ستم‌دیده چو بیمار توامروشن است این که: به هر حال چنین زار بسا
۴
قاسم از خنده آن یار شد از دست تمامگفت: خابوزیه از عشق ترا باد بقا!
صفحهٔ ۱ از ۲