خلوتی با پروین اعتصامی
شمارهٔ ۱۱۸ - کوه و کاه
مثنویات، تمثیلات و مقطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاهبخنده گفت، که کار تو شد ز جهل، تباه
۲
ز هر نسیم بلرزی، ز هر نفس بپریهمیشه، روی تو زرد است و روزگار، سیاه
۳
مرا بچرخ برافراشت بردباری، سرتو گه باوج سمائی و گاه در بن چاه
۴
کسی بزرگ نگردد مگر ز کار بزرگگر از تو کار نیاید، زمانه را چه گناه
صفحهٔ ۱ از ۵