خلوتی با اسیر شهرستانی
شمارهٔ ۲۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل پروانه فروغ گهر راز من استاشک بلبل نمک گریه غماز من است
۲
چهره باده پرستی شفق راز من استپر طاووسی می شوخی پرواز من است
۳
عمری از خوی کسی کوره دل تافته امشعله خاکستر آیینه پرواز من است
۴
تپش دل به لبم فرصت یک ناله ندادگوشها پرده نشنیدن آواز من است
صفحهٔ ۱ از ۳