خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بعد جوی از نفس سگ گر قرب جان می‌بایدتترک کن این چاه و زندان گر جهان می‌بایدت
۲
باز عرشی گر سر جبریل داری پر برآرورنه در گلخن نشین گر استخوان می‌بایدت
۳
نفس را چون جعفر طیار برکن بال و پرگر به بالا پر و بال مرغ جان می‌بایدت
۴
در جهان قدس اگر داری سبک روحی طمعبر جهان جسم دایم سر گران می‌بایدت
صفحهٔ ۱ از ۴