خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اینت گم گشته دهانی که توراستوینت نابوده میانی که توراست
۲
از دو چشم تو جهان پرشور استاینت شوریده جهانی که توراست
۳
جادوان را به سخن خشک کنیخه زهی چرب‌زبانی که توراست
۴
آخر این ناز تو هم در گذردچند مانده است زمانی که توراست
صفحهٔ ۱ از ۳