خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عزیزا هر دو عالم سایهٔ توستبهشت و دوزخ از پیرایهٔ توست
۲
تویی از روی ذات آیینهٔ شاهشه از روی صفاتی آیهٔ توست
۳
که داند تا تو اندر پردهٔ غیبچه چیزی و چه اصلی مایهٔ توست
۴
تو طفلی وانکه در گهوارهٔ توتو را کج می‌کند هم دایهٔ توست
صفحهٔ ۱ از ۲