خلوتی با حیدر شیرازی
شمارهٔ ۱۲ - و له ایضا - مثنوی
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو خورشید رخشنده رخ برفروختدل آسمان را به آتش بسوخت
۲
خرد گفت: رو پیش سلطان عهدکه بالای گردون کشیده ست مهد
۳
که او گوهر بحر شاه ولی استبه گاه وفا و سخا چون علی است
۴
بود شاهزاده، بود تاج بخشبه مردی فزون از خداوند رخش
صفحهٔ ۱ از ۳