خلوتی با حیدر شیرازی
شمارهٔ ۳۸ - بهاریات
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی! بده آن باده که هنگام بهارستصحن چمن از سنبل و گل چون رخ یارست
۲
نرگس که بود بر کف او ساغر زرینچون نرگس مخمور تو در عین خمارست
۳
وقت گل اگر دست دهد یار گل انداممی نوش که هنگام می و بوس و کنارست
۴
در سینه ی عشاق ز آسیب هواییای سیب زنخدان، تو چه دانی که چه نارست
صفحهٔ ۱ از ۳