خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو چون قد خرامان تو نیستلعل چون پستهٔ خندان تو نیست
۲
نیست یک کس که به لب آمده جانزآرزوی لب و دندان تو نیست
۳
هیچ جمعیت اگر یافت کسیاز جز آن زلف پریشان تو نیست
۴
مرده آن دل که به صد جان نه به یکزندهٔ چشمهٔ حیوان تو نیست
صفحهٔ ۱ از ۳