خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا حدیث حسنت در داستان نگنجدرمزی ز راز عشقت در صد زبان نگنجد
۲
جولانگه جلالت در کوی دل نباشدجلوه گه جمالت در چشم و جان نگنجد
۳
سودای زلف و خالت در هر خیال نایداندیشهٔ وصالت جز در گمان نگنجد
۴
در دل چو عشقت آمد سودای جان نمانددر جان چو مهرت افتد عشق روان نگنجد
صفحهٔ ۱ از ۳