خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تَرْسا بَچهٔ مَستم گر پرده بَرَانْدازَد،بَس سَر که ز هر سویی بَرْ یکْدِگرَ انْدازد
۲
از دِیر بُرون آمَد، سَرمَست و پَریشانْ مو،یارَب که چِه آتش‌ها در هر جگرَ انْدازد
۳
چُون زلفِ پریشانْ را زُنّار بَرَافْشاند،صَد رهبرِ ایمان را در رَهْگُذَرَ انْدازد
۴
هم غَمزهٔ غَمّازش بی‌تیر جگر دوزَد،هم طُرِّهٔ طَرّارَش بی‌تیغ سَرَ انْدازد
صفحهٔ ۱ از ۴