خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل برای تو ز جان برخیزدجان به عشقت ز جهان برخیزد
۲
در دل هر که نشینی نفسیز غمت جان ز میان برخیزد
۳
مرد درد تو درین ره آن استکز سر سود و زیان برخیزد
۴
گر نقاب از رخ خود باز کنیناله از کون و مکان برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲