خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بسکه در عهدت به ما بیداد رفتاز تو بیداد سپهر از یاد رفت
۲
خود چه دام است اینکه بیخود سوی آنهر کجا صیدی که بود آزاد رفت
۳
از وصال آبی نزد بر آتشمتا ز هجران خاک من بر باد رفت
۴
شد چو نومید از وفاتم رفت آهبر سرم شاد آمد و ناشاد رفت
صفحهٔ ۱ از ۲