خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتی دل از قفای نکویان کدام رفتهر جا که دید سر و قدی خوش خرام رفت
۲
دانی که داشت توبه ی من تا به کی ثباتچندان که از سبو می گلگون به جام رفت
۳
هرگز نمی شود که شود نام او بلنددر عاشقی کسی که پی ننگ و نام رفت
۴
بادش حرام لذت سنگ جفای تومرغ دلم که بیهده زان طرف بام رفت
صفحهٔ ۱ از ۲