خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
امیدواری من در جهان وصال تو باشدبه نا امیدی من تا چه در خیال تو باشد
۲
به باغ خلد گلی چون رخت کجاست گرفتمکه قد سدره و طوبی به اعتدال تو باشد
۳
بگو چه گونه تو ای مرغ دل ز گوشه بامشکنی اگر به مثل قوتی به بال تو باشد
۴
برای صید دل من بدام و دانه چه حاجتکه دام و دانه ی آن مرغ زلف و خال تو باشد
صفحهٔ ۱ از ۲