خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کدام تیر بلا ترکش زمانه نداردکه از تنم هدف و از دلم نشانه ندارد
۲
مخوان در این چمن ای مرغ دل سرود محبتچرا که گوش کسی میل این ترانه ندارد
۳
دلش اگر چه چو سنگ است لیک قصه ی خود رانگویمش که دلش تاب این فسانه ندارد
۴
همین نه عمر فزاید چو آب چشمه ی حیوانکدام خاصیت آن خاک آستانه ندارد
صفحهٔ ۱ از ۲