خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر وقت سحر در ناله ی هر کس اثر باشدنباید آرزویی در دل مرغ سحر باشد
۲
جهان ز آه جهان سوزم نه چندان در حذر باشدچنین تا سیل اشک من روان از چشم تر باشد
۳
مباد آهنگ پروازی کند ز آن طرف بام آن مهکه از سنگ جفایش مرغ دل بی بال و پر باشد
۴
حدیث روز وصلش در شب هجران خوشست امافغان کآنشب دراز و این حکایت مختصر باشد
صفحهٔ ۱ از ۲