خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۱۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما و رقیب را دل نا شاد و شاد دادگردون به هر کس آنچه ببایست داد، داد
۲
آنکس که کرد قسمت رنج جهان مراچندان که بود حوصله کم غم زیاد داد
۳
زخمت نشد نصیب دل نا مراد منتا اختر خجسته کرا این مراد داد
۴
هر کس نبود معتقد عفو ایزدیگوشی به پند زاهد سست اعتقاد داد
صفحهٔ ۱ از ۳