خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دانی چه بود عمر گران مایه دمی چنداین عیش و نشاطش به حقیقت المی چند
۲
ای آن که تو را نیست یقین قصه دوزخاز کوی خرابات برون نه قدمی چند
۳
شعرم همه گنج گهر اما بر خوباندردا که مقابل نبود با درمی چند
۴
خون خواهی خویش از که کند روز قیامتاین دل که بود زخمی تیغ ستمی چند
صفحهٔ ۱ از ۲