خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا روان اشک من از دیده ی تر خواهد بودخلق را ز آتش خویت چه اثر خواهد بود
۲
ز آشیانی که در این باغ نهادم شادمکآن هم از باد خزان زیر و زبر خواهد بود
۳
می توان یافتن از خنده ی این برق که باغآخر از گریه ی ابرش چه ثمر خواهد بود
۴
تا به فکر غم فرهاد نباشد شیرینتلخکامی وی از رشک شکر خواهد بود
صفحهٔ ۱ از ۲