خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزی که از سبو به قدح باده خواستنداسباب زندگی همه آماده خواستند
۲
چون دل کسی به نقش و نگار جهان نیستنقش جمال لاله رخان ساده خواستند
۳
دادند پیچ و تاب به گیسوی دلبراندامی برای مردم آزاده خواستند
۴
آن خرقه را که طالب تذویر بافتنددر قید دلق و سجه و سجاده خواستند
صفحهٔ ۱ از ۲