خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر خواهی ای صبا خبری خوش رسانیشگو شرح ناتوانی من تا توانیش
۲
بلبل که خوش دلی به چمن بسته در بهارگو غافلی ز آفت باد خزانیش
۳
ز اهل هوس نکرده مرا فرق تا زخطزایل نگشت دلبر من دلستانیش
۴
چندان گرفته دل به غمش خو که پیش اوعیشی است جاودانه غم جاودانیش
صفحهٔ ۱ از ۳