خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اطراف گلستان تو روئیده خار حیفآورده خار گلبن حسنت به بار حیف
۲
از بس حذر نکردیم از آه دل کنوناز دود آهم آئینه ات گشته تار حیف
۳
شد غنچه ی لب و گل رویت نهان ز خطزان غنچه صد دریغ وز آن گل هزار حیف
۴
آمد به بار گل بسی آری، در این چمنبیش از دو روز لیک نماند به بار حیف
صفحهٔ ۱ از ۲