خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه که آخر نماند ای بت دمساز منحسن بدانجام تو عشق خوش آغاز من
۲
طایر دل آشیان بست به شاخی دگرنغمه ی دیگر گرفت مرغ خوش آواز من
۳
دانه میفشان دگر بهر فریبم که هستجانب بام دگر خواهش پرواز من
۴
ای که به خواری مدام راندیم از کوی خویشاز چه کنون می کنی این همه اعزاز من؟
صفحهٔ ۱ از ۲