خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۲۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دام صیاد ای فلک یا ذوق فریادم مدهیا آن که از فریاد من رحمی به صیادم مده
۲
یا در مکافات خوشی ای بخت ناشادم مکنورزان که یک سان میکنی چون خاک بر بادم مده
۳
در رهگذار خویشتن با خاک یک سانم مکنیا آن که از عیش جهان هرگز دل شادم مده
۴
دادی پی دل بردنم گرداد خلقی داد منبهر فریب دیگران چون دل زکف دادم مده
صفحهٔ ۱ از ۲