خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۲۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دردا که وفا در این زمانهاز اهل زمان بود فسانه
۲
زاهد کشد آه حسرت و مندر دیر مغان می مغانه
۳
خواهد ز سپهر دادم از دلاین شعله که می کشد زبانه
۴
من غرقه ی بحر عشق و عشقشبحری و چو بحر بی کرانه
صفحهٔ ۱ از ۳