خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوش باشد شبی تا روز مهتابفتاده از رخش در روی مه تاب
۲
ز نور روی چون خورشید بردهنگار مهوشم از چشم ما خواب
۳
کشیدی چون کمانم پشت در خمفکندی دیگرم چون تیر پرتاب
۴
مسوزانم به داغ هجر ازین بیشدمی ما را به وصل خویش دریاب
صفحهٔ ۱ از ۲