خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو بستان خجل ز رفتارتشرم دارد شکر ز گفتارت
۲
تا به چند ای نگار شهرآشوبمی‌کُشم نفس و می‌کشم بارت
۳
ای طبیب دلم چه شد آخرکه نپرسی ز حال بیمارت
۴
شرمسارم ز مردم دیدهچند جویم به اشک آزارت
صفحهٔ ۱ از ۳