خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا دایم خیالت در ضمیر استمرا از روی خوبت ناگزیر است
۲
نیامد جز خیالت در دو چشمماز آن رو کاو به غایت بی نظیر است
۳
مرا صبر از رُخت دانی چه باشدچنان صبری که طفلان را ز شیر است
۴
به بستان ملاحت سرو بسیارولیکن قد او بس دلپذیر است
صفحهٔ ۱ از ۳