خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا در جهان شادمانی کمستنصیب تو باری ز عالم غمست
۲
مخور غم برو بیش از این شاد باشکه کار جهان سر به سر یک دمست
۳
غم دل بگو با که گویم دمیبجز باد کاو پیش تو محرمست
۴
چو محراب ابروی تو پشت دلز بار فراق تو دایم خمست
صفحهٔ ۱ از ۲