خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بخت سرگشته‌ام نه یار منستبس ستمکار چون نگار منست
۲
بوی زلف نگار روحانیمونس جان بیقرار منست
۳
همچو زلفش فتاده‌ام در پایسرکش آن سرو جویبار منست
۴
زلف عنبرفشان شبرنگشبس پریشان چو روزگار منست
صفحهٔ ۱ از ۳