خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فریاد کان نگار سر و برگ ما نداشتدل برد و تخم مهر رخش در جهان بکاشت
۲
مشکل که یک زمان ز خیالم نمی‌روددر دیده نقش صورت جان را مگر نگاشت
۳
دل را مقام گشت بهشت برین دگرتا رایت وفای تو ای دوست برفراشت
۴
ماهی صفت طپیده به خاک درش منمبر ما گذشت یار و در آن حالتم گذاشت
صفحهٔ ۱ از ۲