خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه سرگشته‌ام ز چوگانتنکشیدیم سر ز فرمانت
۲
در فراقت دلم به جان آمدآمدم یک شبی به مهمانت
۳
گر به عید رخم تو بنوازیغیر جانم چه هست قربانت
۴
مفکن کار من چو زلف به پایدلبرا دست ما و دامانت
صفحهٔ ۱ از ۳