خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که را اندیشهٔ درمان بوددرد عشق تو برو تاوان بود
۲
بر کسی درد تو گردد آشکارکو ز چشم خویشتن پنهان بود
۳
گرچه دارد آفتابی در درونلیک همچون ذره سرگردان بود
۴
ای دل محجوب بگذر از حجابزانکه محجوبی عذاب جان بود
صفحهٔ ۱ از ۶