خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که را ذره‌ای وجود بودپیش هر ذره در سجود بود
۲
نه همه بت ز سیم و زر باشدکه بت رهروان وجود بود
۳
هر که یک ذره می‌کند اثباتنفس او گبر یا جهود بود
۴
در حقیقت چو جمله یک بودستپس همه بودها نبود بود
صفحهٔ ۱ از ۳