خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی کو خویش بیند بنده نبودوگر بنده بود بیننده نبود
۲
به خود زنده مباش ای بنده آخرچرا شبنم به دریا زنده نبود
۳
تو هستی شبنمی دریاب دریاکه جز دریا تو را دارنده نبود
۴
درین دریا چو شبنم پاک گم شوکه هر کو گم نشد داننده نبود
صفحهٔ ۱ از ۴