خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به امید وصل تو باد به دست می‌رودجان ز شراب شوق تو باده‌پرست می‌رود
۲
از می عشق جان ما یافت ز دور شمه‌ایزیر زمین به بوی آن با دل مست می‌رود
۳
از می عشق ریختن بر دل آدم اندکیاز دل او به هر دلی دست به دست می‌رود
۴
رخ بنمای گه گهی کز پی آرزوی توبر دل و جان عاشقان سخت شکست می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲