خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این جور و جفای چرخ تا چنددارد دل خاص و عام در بند
۲
از حادثهٔ زمانه باریبیخ شجر امید برکند
۳
از باغ دل جهان تو گوییهر برگ به گوشه‌ای پراکند
۴
سرو چمن مراد جانهادست ستمش ز پا بیفکند
صفحهٔ ۱ از ۲