خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کس به امید وفا ترک دل و دین نکندجز تو سنبل به گل روی تو پرچین نکند
۲
هیچ شب نیست که از خون جگر روی مرادل غم دیده‌ام از دست تو رنگین نکند
۳
از جفایی که از او بر من دلخسته رسیدهمه کس رحم کند آن دل سنگین نکند
۴
نگذرد یک نفسی کان بت مه رو به جفاابروان بر من دلخسته پر از چین نکند
صفحهٔ ۱ از ۲