خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن روی به جز قمر که آرایدوان لعل به جز شکر که فرساید
۲
بس جان که ز پرده در جهان افتدچون روی ز زیر پرده بنماید
۳
در زیبایی و عالم افروزیرویی دارد چنان که می‌باید
۴
خورشید چو روی او همی بیندمی‌گردد و پشت دست می‌خاید
صفحهٔ ۱ از ۳