خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من با خط و خال او تا آنکه ببستم دلآن دلبر هر جایی چون زلف شکستم دل
۲
برخاست به جور ما آن چشم سیه سرخوشدر زلف سیه کارش فی الحال ببستم دل
۳
از خوردن غم جانا آمد به دهانم جانبنوازم ازین باز آر تا چند به دستم دل
۴
جان برخیِ روی او کردیم و به خار هجرآن یار جفاپیشه آخر به چه خستم دل
صفحهٔ ۱ از ۲