خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو می‌دانی که جز تو کس ندارمبدین امید روزی می‌گذارم
۲
نمی‌دانم چرا چون زلف خوبانمسلمانان پریشان روزگارم
۳
دل از دستم برفت اندر فراقششبی نگرفت دست دل نگارم
۴
مرا بر دل ز هجران بار بسیاربده باری مرا در وصل بارم
صفحهٔ ۱ از ۲